«Η τέχνη και ο πολιτισμός αποτελούν ταυτοτικό στοιχείο της ανθρώπινης κοινωνίας. Δεν νοείται «κοινωνία» χωρίς τέχνη»
Ο Γιώργος Σαράντης είναι 39 ετών και γεννήθηκε και κατοικεί στην Αθήνα. Από νεαρή ηλικία εκδήλωσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις εικαστικές δημιουργίες αλλά και για την τέχνη και τεχνική της φωτογραφίας. Αν και δεν ακολούθησε επαγγελματική σταδιοδρομία στον καλλιτεχνικό χώρο, οι δημιουργίες του παρουσιάζουν εμφανείς επιρροές και αυτοσχεδιασμούς από την εργασιακή δραστηριότητα ενός ανθρώπου που ενώ ασκεί τεχνικό επάγγελμα, διατηρεί ανοιχτούς διαύλους με την ευρύτερη αισθητική, δέχεται ερεθίσματα και επιδιώκει την αποτύπωση του φαντασιακού μέσα από ουδέτερα, καθημερινά υλικά. Πρόθεση του καλλιτέχνη είναι, με πρωτότυπες ιδέες και πειραματισμούς τεχνικών και υλικών, να αναδείξει κάτι ενδιαφέρον μέσα από το φαινομενικά αδιάφορο.
Πότε και με ποια αφορμή συνειδητοποιήσατε ότι θέλετε να γίνετε καλλιτέχνης;
Με το δημιουργικό στοιχείο ασχολήθηκα από πολύ νωρίς. Ήδη από τα παιδικά μου χρόνια εκδήλωνα μια έφεση στις κατασκευές καθώς και μία εσωτερική ανάγκη για διαρκή πρακτική ενασχόληση. Σε αυτό επέδρασαν βέβαια και ερεθίσματα από το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον και ιδίως από τον ξυλουργό παππού μου και το πλήθος αντικειμένων, χρηστικών και καλλιτεχνικών που διαρκώς κατασκεύαζε. Ο συνδυασμός χρηστικότητας και αισθητικής μου κίνησε και εμένα το ενδιαφέρον αν και δεν έλειψαν και οι διάφοροι, όχι απαραίτητα χρηστικής αξίας πειραματισμοί κατά καιρούς. Η ανάγκη δημιουργίας εντάθηκε ιδιαίτερα την περίοδο των γνωστών περιορισμών λόγω της πανδημίας, ως διέξοδος στον υποχρεωτικό εγκλεισμό. Για να δώσω μια απάντηση στην ερώτηση, δεν υπήρξε ποτέ κάποια συγκεκριμένη στιγμή «συνειδητοποίησης» ή λήψης απόφασης να «γίνω» καλλιτέχνης. Δεν ασκώ την καλλιτεχνική δραστηριότητα επαγγελματικά αλλά την προσεγγίζω και τη βιώνω ως συστατικό στοιχείο της ολόπλευρης ανάπτυξης της προσωπικότητας η οποία κατά τη γνώμη μου οφείλει να είναι η βασική και διαρκής επιδίωξη στη ζωή κάθε ανθρώπου.
Με ποιες θεματικές έχετε ασχοληθεί; Πως και από τι εμπνέεστε;
Οι κύριες θεματικές με τις οποίες ασχολούμαι είναι η τέχνη και τεχνική της φωτογραφίας και οι καλλιτεχνικές δημιουργίες. Αγαπώ εξίσου και τα δύο αυτά αντικείμενα και τους αφιερώνω ισότιμο χρόνο. Το κομμάτι της φωτογραφίας, λόγω και της τεχνικής-μεθοδολογικής του φύσης, πέρα από την καλλιτεχνική, απαιτεί και μία επιπλέον εμβάθυνση σε επίπεδο κατάρτισης και επαγγελματικής προσέγγισης, κάτι στο οποίο τα τελευταία χρόνια επενδύω μέσα από μελέτη και παρακολούθηση σεμιναρίων επαγγελματικού επιπέδου. Η αμιγώς καλλιτεχνική δημιουργία επιτρέπει μεγαλύτερο εύρος πειραματισμών και αυτοσχεδιασμού, χωρίς φυσικά να λείπει και από εκεί το απαραίτητο στοιχείο της τεχνικής. Στο υλικό, δημιουργικό κομμάτι εμπνέομαι κυρίως από τη φύση, τα φυσικά υλικά, τα γήινα χρώματα αλλά και την φθοροποιό επίδραση του χρόνου στα χρηστικά αντικείμενα που κατασκευάζει ο άνθρωπος. Ιδίως στα τελευταία, επιδιώκω να ανιχνεύσω και να αναδείξω μία άλλη πλευρά τους, ώστε να υποκαταστήσω κατά κάποιο τρόπο την «οριστικά» χαμένη χρηστική τους αξία.
Τα έργα σας έχουν βιωματικά στοιχεία;
Ναι. Τα έργα μου πάντα φέρουν βιωματικά στοιχεία. Τα αντικείμενα που χρησιμοποιώ ως κύριο κορμό είναι για εμένα πάντοτε ταυτισμένα με τον τόπο ή το σημείο από το οποίο προέρχονται, με τα πρόσωπα στα οποία ανήκαν ή και με τον συνδυασμό των δύο. Πολύ συχνά συλλέγω αντικείμενα από ένα μέρος που επισκέπτομαι ώστε να δημιουργήσω στην επιστροφή μια υλική ανάμνηση που θα μείνει για πάντα αλλά θα αφηγείται κάτι παραπάνω από ένα απλό εμπορικό σουβενίρ που θα μείνει ξεχασμένο σε κάποιο ράφι. Σκοπός μου είναι να ενσωματώσω ένα προσωπικό μου «κομμάτι» στο «ενθύμιο» ώστε να αναχθεί σε κάτι ανώτερο.
Αναπτύσσετε σύμβολα στα έργα σας;
Θα έλεγα πως ναι. Ίσως όχι πάντα και όχι απαραίτητα με την υλική έννοια της προσθήκης αλλά συχνά με την έννοια του συμβολισμού. Για παράδειγμα, στο έργο μου “i-seed spot – ταΐστρα πουλιών από παλιό αερόθερμο, σωλήνα και laptop” που συμπεριλαμβάνεται στην έκθεση «Άπειρες Μορφές», η συμβολική πτυχή είναι η προσέγγιση, η στροφή προς τη φύση μέσα από ένα αμιγώς ανθρωπογενές και τεχνητό πλαίσιο που φαινομενικά μοιάζει να μην έχει καμία σχέση και να έρχεται σε πλήρη αντίθεση με κάτι έμβιο και οργανικό. Μέσα από το ίδιο πρίσμα, το δεύτερο έργο μου στην ίδια έκθεση «Φαντασματάκι από θαλασσόξυλα και χαλκό» συμβολίζει κατά κάποιο τρόπο την ανάδειξη του φαντασιακού μέσα από το «ουδέτερο» υλικό που στη συνήθη μορφή του κάθε άλλο παρά εξάπτει τη φαντασία.
Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης και των εικαστικών καλλιτεχνών σήμερα;
Η τέχνη και ο πολιτισμός αποτελούν ταυτοτικό στοιχείο της ανθρώπινης κοινωνίας. Δεν νοείται «κοινωνία» χωρίς τέχνη. Πιστεύω ακράδαντα ότι κύρια στόχευση ενός συνειδητοποιημένου εικαστικού θα πρέπει να είναι πρώτα και κύρια η «διάτρηση» της συσσωρευμένης «ληθαργικής κρούστας» του θεατή-δέκτη, να τεθούν δηλαδή σε κίνηση οι μέχρι τότε αδρανοποιημένες νοητικές αυτές διεργασίες που επεξεργάζονται το ερέθισμα και παράγουν «προϊόν». Το ερέθισμα όμως δεν θα πρέπει να αρκείται και να περιορίζεται σε ένα ρηχό επίπεδο εντυπωσιασμού αλλά να μεταφέρει πληροφορία, να αφηγείται, να υπονοεί η να λέει ξεκάθαρα κάτι. Επιπλέον η τέχνη που στοχεύει πραγματικά να εισχωρήσει στα άδυτα της ψυχοσύνθεσης και να μείνει εκεί, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να γειώνεται χωρίς απαραίτητα να ευτελίζεται, να ψάχνει την ισορροπία ώστε να μην «κοιτάει» αφ’ υψηλού τον θεατή αλλά ούτε και να έρπει σ’ αυτόν. Στην τέχνη ο θεατής-παρατηρητής θα πρέπει να ανιχνεύει και να αναγνωρίζει ένα στοιχείο από τον ίδιο, από τη δική του ζωή, από τον δικό του υλικό κόσμο, να «πιάνεται» έστω και χαλαρά από κάπου ώστε να οδηγηθεί κάπου αλλού, σε κάτι καινούργιο, σε κάτι ανώτερο. Η τέχνη θα πρέπει να ξέρει να μιλάει (και) τη γλώσσα του απλού ανθρώπου που δεν είχε ως τώρα την τύχη και κυρίως τα μέσα και τη δυνατότητα ώστε να έρθει σε επαφή μαζί της.
Που πιστεύετε ότι είναι ο κατάλληλος χώρος να τοποθετηθούν τα έργα σας;
Σε μια τσέπη, στο κομοδίνο, στο μαγαζί του ανθρώπου που θα το πάρει μαζί του γιατί είδε κάτι σ’ αυτό ή του ανθρώπου στον οποίο θα το προσφέρω ο ίδιος γιατί είδα εγώ κάτι σ’ αυτόν. Σε ένα χώρο τέχνης όπου θα συναντηθεί, θα «μιλήσει», θα δέσει με τις δημιουργίες των άλλων, δραπετεύοντας έστω και προσωρινά από την «αποκλειστικότητα» της προσωπικής μου ενατένισης. Αλλά και στην κορυφή του αγαπημένου μου βουνού ή σε μια απόμερη παραλία «δική μου» όπου πιθανόν να το αφήσω επίτηδες, να γυρίσω να το ξαναδώ και να φύγω γιατί… έτσι! Έργο, τόπος, άνθρωποι, στιγμές και κάποια άλλα συστατικά «ζυμώνονται» ώστε να προκύψει η «καταλληλότητα». Η συνταγή προσφέρεται για παραλλαγές…
Ο Γεώργιος Σαράντης εκθέτει στην Αθήνα αυτό τον καιρό και μέχρι τη Κυριακή 16 Ιουλίου, σε μία έκθεση σε σύλληψη και επιμέλεια Πάρη Καπράλου με τίτλο “Άπειρες Μορφές”, η οποία λαμβάνει χώρα στον αθηναϊκό χώρο τέχνης Luminous Eye (Μητσαίων 2Α, περιοχή Ακρόπολης, Αθήνα 117 42) και είναι επισκέψιμη με ελεύθερη είσοδο για το κοινό Τετάρτη 14:00 έως 18:00 και Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 17:00 έως 21:00.
Eνημερωθείτε για την έκθεση ΕΔΩ
