Στα $315 τρισεκατομμύρια και συνεχίζει ακάθεκτο το παγκόσμιο χρέος

Ο κόσμος είναι υπερχρεωμένος. Το ποσό έχει φτάσει τα 315 τρισεκατομμύρια δολάρια και συνεχίζει να αυξάνεται. Αυτός είναι ένας συγκλονιστικός αριθμός ακόμα και για να τον φανταστεί κανείς αλλά το 2024, το παγκόσμιο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν – ή ΑΕΠ – ανερχόταν σε 109,5 τρισεκατομμύρια δολάρια – λίγο πάνω από το ένα τρίτο του παγκόσμιου χρέους.

Στον πλανήτη ζουν περίπου 8,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Αν διαιρούσαμε αυτό το χρέος ανά άτομο, ο καθένας από εμάς θα χρωστούσε περίπου 39.000 δολάρια.

Όπως αναφέρει ο πρώην ΥΠΕΞ της Νορβηγίας, Μπόργκε Μπρέντε, στο CNBC το παγκόσμιο χρέος συνδυάζει δανεισμό από νοικοκυριά, επιχειρήσεις και κυβερνήσεις.

Στην καθημερινότητα, όπως υπογραμμίζει, είμαστε πιο εξοικειωμένοι με το χρέος των νοικοκυριών, το οποίο περιλαμβάνει πράγματα όπως τα στεγαστικά δάνεια, τις πιστωτικές κάρτες και το φοιτητικό χρέος. Στις αρχές του 2024, αυτό ανερχόταν σε 59,1 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Το χρέος των επιχειρήσεων, το οποίο χρησιμοποιούν οι εταιρείες για να χρηματοδοτήσουν τις δραστηριότητές τους και την ανάπτυξή τους, ανέρχεται στα 164,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, με τον χρηματοπιστωτικό τομέα να αποτελεί μόνος του τα 70,4 τρισεκατομμύρια δολάρια από αυτό.

Τέλος, υπάρχει το δημόσιο χρέος, το οποίο χρησιμοποιείται για να συμβάλει στη χρηματοδότηση δημόσιων υπηρεσιών και έργων χωρίς να προκληθεί αύξηση των φόρων.

Οι χώρες μπορούν να δανείζονται μεταξύ τους ή από παγκόσμιους οργανισμούς όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Αλλά οι εκάστοτε κυβερνήσεις μπορούν επίσης να αντλήσουν χρήματα πουλώντας ομόλογα τα οποία είναι ουσιαστικά ένα IOU (χρεόγραφο) από το κράτος προς τους επενδυτές. Όπως όλα τα δάνεια, περιλαμβάνει τόκους.

Το δημόσιο χρέος ανερχόταν σε 91,4 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αν και το χρέος μπορεί να προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς, δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα. Θα μπορούσε να βοηθήσει ένα άτομο να πάει σε κάποιο πανεπιστήμιο ή σε μια σχολή ή να αγοράσει ακίνητο. Επιτρέπει στις επιχειρήσεις να ξεκινήσουν και να επεκταθούν. Αν και το εθνικό χρέος είναι το πιο αμφιλεγόμενο από τα τρία, μπορεί να δώσει στις κυβερνήσεις τη μόχλευση που χρειάζονται για την οικοδόμηση της οικονομίας, για κοινωνικές δαπάνες ή για την αντιμετώπιση μιας κρίσης.

Τα ιστορικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι το δημόσιο χρέος υπάρχει εδώ και τουλάχιστον 2.000 χρόνια και χρησιμοποιείται κυρίως για την ίδρυση πόλεων, κωμοπόλεων, κρατών και εθνών αλλά και για τη χρηματοδότηση πολέμων. Οι κυβερνήσεις συσσώρευσαν επί μακρόν μεγάλα χρέη από τις πολεμικές δαπάνες, όπως οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι, ο Γαλλοπρωσικός πόλεμος και ο εμφύλιος πόλεμος των ΗΠΑ τον 19ο αιώνα.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο πιο ακριβός πόλεμος στην ιστορία, προκάλεσε αρκετές κρίσεις χρέους, με τα περισσότερα από τα ανεξόφλητα δάνεια να οφείλονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τη δεκαετία του 1950, υπήρξαν τέσσερα μεγάλα κύματα συσσώρευσης χρέους. Το πρώτο κύμα χρέους προήλθε από τη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1980, γεγονός που οδήγησε 16 χώρες της περιοχής αυτής στην αναδιάρθρωση των δανείων τους.

Το δεύτερο κύμα επηρέασε τη Νοτιοανατολική Ασία στις αρχές του 21ου αιώνα, ενώ οι ΗΠΑ και η Ευρώπη δέχθηκαν το κύριο βάρος του τρίτου παγκόσμιου κύματος χρέους κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007-2008.

Ακολουθήστε το metafox.gr στη Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.