Για τον Γιώργο Σαράντη μια έκθεση δεν ξεκινά με την τοποθέτηση του τελευταίου έργου στον τοίχο ούτε τελειώνει με το μάζεμα των φωτογραφιών. Το «Συναισθηματολόγιον» έχει σχεδιαστεί ως ένα δυναμικό κοινωνικό και πολιτιστικό γεγονός, όπου η αλληλεπίδραση με το κοινό θεωρείται ζωτικής σημασίας.
H ατομική έκθεση του καλλιτέχνη θα πραγματοποιηθεί από τις 12 έως τις 16 Ιανουαρίου 2026 στη Δημοτική Πινακοθήκη Καλλιθέας «Σοφία Λασκαρίδου». Τα εγκαίνια θα λάβουν χώρα την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026 στις 18:30.
Το Metafox εξερευνά την οπτική του Γιώργου Σαράντη μέσα από μία ζωντανή και διαδραστική εικαστική εμπειρία:
– Τα εγκαίνια της έκθεσης περιλαμβάνουν ανάγνωση δοκιμίου και ομιλία ψυχολόγου με ενδιαφέρουσες συζητήσεις για την ευεξία. Γιατί επιλέξατε αυτή τη μορφή και πώς συμβάλλει στη δημιουργία μιας συγκινητικής βραδιάς διαλόγου και ενσυναίσθησης;
Η ενσωμάτωση τέτοιων ξεχωριστών παρουσιών και ομιλιών κινείται στα πλαίσια της ολόπλευρης ανάδειξης των εικαστικών θεμάτων αλλά και στην ενίσχυση του ενδιαφέροντος του κοινού, το οποίο έχει την ευκαιρία να συνδέσει την καλλιτεχνική απόδοση με το απτό βίωμα. Μέσα από αυτό τον «διάλογο» αναπτύσσεται ένας ευρύτερος, ομόκεντρος διάλογος που προσδίδει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον στο όλο εγχείρημα.
– Ορισμένα απογεύματα η έκθεση μεταμορφώνεται σε χώρο ανοιχτού διαλόγου με το κοινό. Ποια είναι η σημασία αυτής της συνεχούς, άμεσης επικοινωνίας και τι αναμένετε να προκύψει από αυτήν τη διάδραση;
Το «προϊόν» της διάδρασης με το κοινό μπορεί να γίνει αντιληπτό σε όποιον παρακολουθεί την εξέλιξη των εικαστικών και φωτογραφικών μου εκθέσεων, συγκρίνοντας κάθε φορά την προηγούμενη με την επόμενη. Είναι δύσκολο να υπάρξει πραγματική πρόοδος και εξέλιξη για έναν καλλιτέχνη χωρίς αυτή την αμφίδρομη επικοινωνία με το κοινό το οποίο προσέρχεται κάθε φορά με τη δική του αδιαμεσολάβητη ματιά και αντίληψη. Επομένως και για να απαντήσω με ειλικρίνεια στο ερώτημά σας, αυτό που αναμένω να προκύψει από αυτή τη διάδραση είναι η επόμενη έκθεση.
– Μια ιδιαίτερη πρωτοβουλία είναι η ζωντανή ανάγνωση ενός δοκιμίου για τη ψυχολογική βία σε άτομα με προβλήματα όρασης, καθώς και η λεπτομερής περιγραφή των έργων. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα;
Η ιδέα αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα ενσυναίσθησης και συμπερίληψης στην καλλιτεχνική – εικαστική εμπειρία και των ατόμων με προβλήματα όρασης τα οποία δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό είναι «αποκλεισμένα» από αντίστοιχα δρώμενα. Η Καλλιθέα έχει μεγάλη παράδοση στη βοήθεια και στην οργανωμένη συνδρομή σε αυτούς τους συμπολίτες μας, επομένως και το γεγονός και η παρακαταθήκη αυτή συνέβαλαν προς τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία.
– Και πώς πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί να διαφωτίσει σχετικά με το φαινόμενο της ψυχολογικής βίας;
Η ψυχολογική βία, εξ αντανακλάσεως προκαλεί μια απώθηση. Είναι κάτι επώδυνο και μη ανεκτό. Παρ’ όλα αυτά, για να αντιμετωπιστεί και να καταπολεμηθεί ως φαινόμενο θα πρέπει να προσεγγιστεί και να αναδειχθεί. Η τέχνη εδώ έχει το προνόμιο και την ιδιότητα να φέρνει στην επιφάνεια το ζήτημα αυτό αλλά μέσα από έναν δίαυλο που δεν προσκρούει στην αυτόματη, αντανακλαστική απόρριψη. Το δοκίμιο της Αναστασίας Πουλοπούλου με τίτλο «Η Μεγάλη Φυγή» επιχειρεί να κάνει αυτό ακριβώς, να ορίσει, να μιλήσει για τη βία, όχι με βία αλλά με έναν τρόπο εναλλακτικό και νομίζω πως το πετυχαίνει απόλυτα.
– Σε δήλωσή σας αναφέρεστε σε ανθρώπους που βιώνουν μοναχικότητα και θλίψη, τονίζοντας ότι «όσο νιώθεις είσαι σε καλό δρόμο». Πώς τα έργα σας στο «Συναισθηματολόγιον» απεικονίζουν αυτή τη διαδρομή από το να «νιώθεις» προς το να «νιώθεις ζωντανός»;
Όσο νιώθεις, είσαι ζωντανός. Το μεγάλο πρόβλημα ξεκινά όταν σταματάς να νιώθεις και μετατρέπεσαι σταδιακά σε «αδρανές υλικό» που απλά υπάρχει στο χώρο. Δεν αρκεί να «υπάρχουμε» απλώς, οφείλουμε διαρκώς να κάνουμε την παρουσία μας αισθητή, αντιληπτή άρα άξια λόγου. Η δημιουργία είναι μια οδός προς αυτή την κατεύθυνση. Ο συναισθηματικός μας κόσμος, όταν μετουσιώνεται σε κάτι το υλικό, σε κάτι αντιληπτό και προσβάσιμο από άλλους, τότε γίνεται δομικό συστατικό και στις δικές τους ψυχοσυνθέσεις. Έτσι εμπλουτίζεται και αναπτύσσεται η συλλογική συνείδηση, η κουλτούρα και γενικά ο πολιτισμός μας.
Ο Γιώργος Σαράντης δεν είναι απλώς ένας ακόμη δημιουργός αλλά και διαμεσολαβητής. Η προσέγγισή του στο «Συναισθηματολόγιον» θυμίζει ότι η τέχνη ανοίγει ορίζοντες, βοηθά την κοινωνία, τον ανθρώπινο ψυχισμό και την απεμπλοκή από αδιέξοδα. Εξάλλου, ο ανοιχτός διάλογος, η προβολή της θετικής πλευράς της ζωής, της δημιουργικότητας και της έμπνευσης χαρίζει στον θεατή μία ξεχωριστή εμπειρία αναπροσδιορίζοντας την αντίληψή του και αναθεωρώντας τη σχέση του με την τέχνη.
